<<terug |lijst| verder>>
Poezie
 


I

Pentagram

Als de ziele luistert
spreekt het al een taal dat leeft

Zwit, wart.
Ogenscheinlijk
zuiver zeep
wast zarter en zwat.
Oliebollenbollenstakenkrentenbollenperpernoot.
Snoep voor tien
en verder?
Elf
en tien,
eenentwintig. Russische roulette.
APpeltaart om in te bijten.
Bijten en vasthouden.
Want politiehonden luisteren wel.
Luisteren naar het geweten
van een ander.
Geweten?
Ik wist het toch?!



Daarnaar

Loop jij, of loop ik.
Doe jij maar
ik heb al gedronken:
zilvergritwit.
BEllen in mijn hoofd en in mijn buik.
Kriebels van engelenhaar:
op mijn neus, op mijn oren
en verder overal rozen
die het geluid een nauw merkbare reuk verlenen.
Om te proeven
jouw tong op de mijne.

Loop jij, of loop ik,

doe jij maar,
aan mijn zij.




Gedichten het raam uit
(vers voor twee heren)

-Nog voetbal gezien de laatste tijd?
-
-Trouwens wel wat hè, met die ene.
-
-Hé, moet je dáár zien.
-
-
-Nou, nee.
-
-
--Als je wat wil zeggen hoeft
--Kijk daar nou, die griet weet van achter niet
--het niet perse leuk te wezen
--dat ze van voren leeft!
-
-
-
enz.




Oost, west

Hoewel het allang niet meer de taak van de dichters is
om gevoelens weer te geven, is het nog wel de taak van
gevoelens om zich -steeds meer voor anderen herkenbaar-
te uiten. Uitwisseling ter meerzijdse verrijking dus.
Zo ongeveer als een nevelsliert over een groen weiland
met een houten hek en strakblauwe hemel aan zee (zonder
golven dan wel).
Maar alles wat gevoeld kan worden is reeds hopeloos
verouderd. Zo ook de zeggenskracht van de meeste
dichters die, stug doordichtend, omkomen in hun
eigen strofes. Zelfs de gevoelens van een dichter zijn
niet van deze tijd. Niet dat dat moest. Verleden of
toekomst, dat is de vraag.
De toekomst als spiegel van het verleden.
De vraag dus: wat is de realiteit van hetgeen dan
achter de spiegel ligt.

Zo zijn ook deze gevoelens geworden tot syllogisme.



Nestgeur

Het vertrouwde geluid
dat zonder dat het angst inboezemt
uitblijft




II





Monolith

Mijn naam
kent niemand
al weet jij
hoe ik heet
en wie ik bemin.
Mijn naam blijft onbeschreven

Uit steen
gemaakt tot wie ik ben
sta ik verzonken.
Uit een steen
van de weg naar de hemel
kom ik tot leven.

Mijn naam kent niemand
al weet jij hoe ik heet
en wie ik bemin.
Mijn naam blijft onbeschreven.

Ik strek mij uit
enrijk naar de verte.
Bij mijn voeten groeit gras.
Rond mijn hoofd vliegen vogels:
spreeuwen en merels.

Mijn naam:
Kent niemand
al weet ik
hoe je heet
en wie je bemint.
Mijn naam
blijft ongeschreven.





III





Heptalpha




Vertrouwen

Weet jij wie ik ben
Alsjeblieft?




Vreugde

Huilen is voor domme mensen
die niet weten wat het is
om jezelf op te tillen
aan de lucht.



Verdriet

Geluk bestaat alleen
voor wie zijn ogen sluit...

Gelukkig is degeen
die ziet,
en dat verdragen kan.

Dragen kan alleen
degene die begrijpt.




Buitenboordmotor

Wie niet wil fietsen is aangewezen op
gemotoriseerd vervoer; brommer, auto trein
of bus, want lopen gaat allang niet meer. Daarvoor
is het te druk en bovendien te onveilig. Beter
is het om thuis te blijven en te zien dat je je
daar vermaakt. Iets dat met de huidige
hulpmiddelen makkelijk moet kunnen. Moet
kunnen, pardon.
Maar wie niet wil fietsen moet zeker
een buitenboordmotor aanschaffen. Voor de
prijs van een paar tientjes te koop en
onvervalst echt.Echt iets voor iedereen. De
koppeling en ontstekingsvervroeging zijn perfect
in te stellen, naar ieders wens te regelen, snel,
traag, hard, zacht, maar steeds op tijd.
't Is mooi geregeld en zonder omhaal te
realiseren,
maar altijd overbodig
en net naast de pointe.


Vacuum

Lood is zwaarder dan ijzer.
Rond is dichter dan vierkant.
Onder is verder dan boven.

Pas mijn tenen
rijken naar jouw hand
die zich buigt
naar mijn tenen.



Bruine ogen

Zonder
Zonderling
Wonderding
Wonderwin
Zonder zin?
Zonder zomaar
Zonderzuiging
Zonder zuiging
Zuiging
Zonder vrees



Nestwarmte

thuis
thuis


<<terug |lijst| verder>>


Schrijverij
een onderdeel van
jemagalles.nl