<<terug |lijst| verder>>
Poezie
 


Bertus

Bertus had ziek voor het raam gelegen, gezwaaid naar
de mensen, ze toegeknikt, al was dat minder geworden.
Sjaak had het aan zien komen: "Het bleef halverwege steken.
Hij tilde zijn hoofd nog wel op, maar niet zo fier niet als eerder."

Dat hoofd voelde als een groot gat.
Groot als de holle ogen, mond, neus en oren bij elkaar.
Een hoofd als een rammelende blikken doos
met wat losse bouten en een scheef deksel.


De begrafenis was sober. Een schep zand op de kist.
Iemand die neerploft in zijn stoel, zijn bier drinkt
en in vergetelheid wegzinkt.

"Bertus? Met Bertus kon je lachen.
Zoals die hem om kon hebben.
Een beste."


<<terug |lijst| verder>>


Schrijverij
een onderdeel van
jemagalles.nl